Tampilkan postingan dengan label candi. Tampilkan semua postingan
Tampilkan postingan dengan label candi. Tampilkan semua postingan

Sabtu, Juni 18, 2016

2545 Mangan nang Jepang: Go chisou sama...




Pertama aku diajak mangan ambek penjemput nang Tokyo, wuik... binguneee.... mosok mangan kok nganggo cuthik? Nyekel cuthik gak mapan-mapan malah kemeng kabyieh ngguk driji, wis ngono njupuk mie (udon) lunyuneee gak ilok. Bar ngono kok yo tegel-tegele warungan Jepang iku, mergane terus metu hidangan serba TAHU. Tambah wiss... gak tak pangan.. lha nyuthike yok opo? Untung ae penjemput dong, aku dijupukna sendok ambek garpu... amaaan.. amaan...

Sak durunge mangan kathik muni "Itadakimaaaassu" lho ditadahi tah? Melok wisss...“Itadakimaaasssu"

Bar mangan onok maneh manterane: "Go chisou samaaaa" ambek nlangkupna tangan nang ngarep dhadha... ah... melok pisan... wong gak dong... "Go chiso-samaaaaa".

Kok dilalah, wis entuk setahun setengah, onok ae kejadian gak sengaja. Aku dinehi koran arek SD, onok artikel "Go chisou Sama" (hiragana). Sing  nerangna sejarahe itadakimasu ambek gochisousama iku.

Wiwitane, itadakimasu iku nyunggi utawa mundhi barang sing diwenehna ambek kaisar, raja, ratu, juragan lsp. Suwe-suwe kalebu dadi pangucapan rasa syukur  marang Gusti kang dipercaya maringi berkah. Berkah mau kalebu paring pangan. Mulane nek neng acara mangan utawa mangan saben dina nang keluarga, terus tuwuh kebiasaan ngono iku. Dianggep bisa mangan iku merga entuk berkahing Gusti. Mulane nek wis dimanggakna ambek sing nyuguh (kalebu nraktir) utawa arek-arek pas mangan bareng wis dikongkon ambek bapake tah emake "wis gek dang dipangan, cung!" ngono terus nlangkupake tangan nang ngarep dhadha ambek ngucap "ITADAKIMAAASU".

Lha saiki kenapa nek wis bar mangan terus ngucap GOCHISOU SAMA? Kamangka nek ditulis nganggo kanji, GOCHI (wong numpak jaran) ambek SOU (hashiru utawa mlayu) ketambahan SAMA (iki sebutan kanggo ngurmati wong sing wis berjasa, lebih tuwek utawa sebutan kanggo Gusti (Kami SAMA).

Jarene sejarahe ngene. Wektu jaman kuna makuna nek wong mendayoh nang kampung iku sing duwe omah racak-racak kepengin menjamu tamune, elek-eleke golek iwak gedhene tuku daging nang kutha. Mulane perlu numpak jaran sing mlayu banter. Numpak jaran mlayu banter nang kutha mik perlu tuku bahan masakan kanggo nyuguh tamune. Mulane bareng wis mangan tamune nyebut "Wah matur nuwun, ‘Ki Raka’ mpun keraya-raya ‘nitih kuda’ dateng kitha tumbas bahan tedha kangge nyegah kula, maturnuwun, maturnuwuuun”... ben ringkes mik dijupuk "Ki Raka nitih kuda" utawa Gochisou Sama.

Ngono jarene koran SD maeng..... nek cara Jawa piye ya? "Nuwun sewu lhe unjukanipun kendelan kewala, ijen tanpa rowang" (alias mik ngombean thok). Dijawab ambek tamune: "Wah sampun...  maturnuwun, matur nuwun" (sambil ngrasani.... wong kok cethileeeeee...q q q q q)

mBah Soelojo [Sep 21, 2000]

Jumat, Juni 17, 2016

2448Re: [JAWA] Crita jroning Crito, oleh-oleh saka Banisrail

Salam taklim,

Udakara setahun kepungkur aku diuman-umani ambek netter saka Jepang: "Kenapa anda-anda lebih suka nonton momotaro-matsuri dibanding berkunjung ke Mesjid Kobe? Mengapa saudara-saudara lebih hafal huruf kanji dibanding ayat Qur'an? 

Apakah demikian itu sudah cukup buat perjalanan spiritual kita? Tahukah saudara-saudara apa yang tertulis di Mesjid Kobe itu? Siapa penulisnya? Siapa yang telah menyumbang untuk membangunnya?"... dst-dst... (ning ya mesthi wae ora pleg ngono, wong posting setahun kepungkur kok.)

Bakune penjenengane netter mau kepengin crita nek dhekne wis rumangsa nglakoni perjalanan spiritual nganggo sarana mlebu lan sembahyang nang Mesjid Kobe (sing paling gedhe ngguk Jepang beke). Lha ya dhasare Soeloyo, nek ora mbales posting ngono-ngono iku ora lega. Aku mbales nganggo crita:

"Perjalanan spiritual saya tidak punya terminal. Tidak punya tujuan fisik, karena sekarang saya sedang menempuh perjalanan di dunia mikroskopis. Saya sedang terkagum-kagum dan terpana dengan satu contoh proses penciptaan makhluk hidup. Proses terbentuknya sebutir biji anggur.

Biji anggur berasal dari 1 sel telur yang waktu masak, ratusan (bahkan ribuan) tepung sari tumbuh menjulur menuju ke padanya. Satu berhasil bertemu, yang lainnya berhenti bersaing, meluruh menyumbangkan kandungan jasadnya kepada si calon biji. Saya membayangkan yang terjadi pada manusia. Bukankah ini suatu perjalanan spiritual yang tak berujung? Karena telah membawa arah saya menuju asal-muasal saya.

Terjadinya saya bukankah suatu takdir? Coba seandainya dulu yang bergabung dengan sel telur separuh jasad saya bukan sel sperma yang membentuk separuh jasad saya, apakah akan ada saya? Maka, dalam perjalanan spiritual saya, lebih banyak membaca alam atau jejak-jejak keberadaan pencipta saya.

Di daerah Okayama Timur ada tempat bernama SHOUJA (tempat kumpulan peribadahan kepada Kami-sama). Di situ ada bukit kecil dengan kuil di puncaknya. Kuil itu berundakan batu hitam yang berat. Saya berfikir, "betapa orang jepang jaman dulu berusaha untuk mendekat kepada sesembahannya". Hal itu membawaku ingat keberadaan candi Borobudur, Prambanan, dan Dieng. betapa usaha para tetua orang jawa dulu dalam rangka mendekat kepada sesembahannya. Dan masih terang dalam ingatan saya kerika berkemah di tepi telaga Sarangan. Di salah satu sisi bukitnya ada mesjid kecil dengan air pancuran jernih untuk bersuci.

Di kala pagi, terdengar suara azan subuh yang bernada mirip tembang dhandhang-gula. Jemaah bersusah payah mencapainya karena kabut tebal selalu menyelimuti jalan menuju ke mesjid mungil (dulu bercat hijau). Hal ini membawa kenangan lebih dalam kepada jema-at Gereja Maria Asumpta, Klaten, yang menggubah pepujiannya dalam bentuk Gendhing Karawitan... Yang khusus ditujukan untuk para jema-at yang kurang faham dengan bahasa Indonesia lagu-lagu bercorak eropa. Sama hanya dengan acara Nglaras Madya dari RSPD Kab. Klaten tempo dulu, menggubah syair-syair samrah dan hadrah dalam tembang tembang Mocopat. Menjadi acara siraman rohani pendengar radio di pedesaan setiap malam Jum'at. (sekarang tidak ada lagi, sayang!).

Itulah contoh perjalanan spititual saya, kalau boleh diartikan perjalanan spiritual. Yang jelas saya tidak akan menyesal, seandainya jalan yang saya tempuh adalah keliru. Toh saya sudah mencoba dan sebagian menjalaninya dalam usaha mendekatkan diri kepada Pemilik semua jiwa atau spirit."

Weleh.... gayane. koyok yak-yako ae.. hehehee..

Salam,


mBah Soelojo [Sep 7, 2000]

Senin, Agustus 13, 2012

150 Abad Kepungkur


http://archivirtual.blogspot.com/2011/05/misteri-relief-candi-cetho-sukuh-dan.html

Begja kemayangan, ing sawijinging dina aku diundang ambek Pakdhe Bagiono melu teka ing "Diskusi Panel Budaya Bangsa Bahari" ing Libra Ballroom, Jakarta Executive Club, Sultan Hotel.
Lha lucune, sakdurunge aku entuk SMS undangan saka Pak Bag, kok ya aku iki mentas wae tuku buku "Kakawin Desa Warnnana Uthawi Nagara Krtagama" anggitane Prof. I Ketut Riana. Pas maca konsep NUSANTARA-ne Ki Patih Gajah Mada, eee onok SMS saka Pak Bag undangan iku. Mamula ya langsung wae tak iyani. 
Nah dina wingine, aku nang Gramedia ing Botani Square Bogor, klintong-klintong nemu buku judule: "Kerajaan-kerajaan Awal Kepulauan Indonesia dan Semenanjung Malaysia". Aha, isine akeh sing cocok, ning kudune diwalik. Sebab sing nulis priyayi Prancis, Paul Michel MUNOZ, kang mesthine pikirane utawa mind-set-é isih wong Lor, wong Eropa, kang wis kawit cilik nganggep nek asal-usule budaya iku saka Lor. Bangsa Nusantara kalebu Wong Jowo, jarene wong neneka saka Lor. Saka Vietnam apa piye ngono sing mangidul lewat Taiwan, Filipina, Sulawesi, Lombok, Bali, Jawa. Njut onok sing mengalor tekan Sumantrah utawa bablas mangulon tekan Afrika Timur. 
Nek miturut nalarku kudu diwalik. Dudu wong Jowo sing neneka saka Lor, ning Jowo sing nyebar nang endi-endi papan, terus kawin-mawin nang papan-papan mau dadi pirang-pirang suku bangsa sing onok empere ning akeh gesehe, utamane ing babagan bahasa. 
Lha saka para penyaji makalah (nara sumber) sing awan-e sesorah, ketoke mik makalahe Mas Radar Panca Dahana sing koyo-koyo memper karo sing dak entha-entha. Malah Mas Radar ngendika: "Kudu wani ngrombak kabeh sejarah dunia ngenani Nusantara".... Sebab sing dirembug dudu sejarah Nusantara 15 abad kepungkur ning 150 abad kepungkur. Ning yo iku, durung oleh bukti, sebab Mas Radar ora nulis 'sumber' pustakane. Utawa bukti-bukti kongkrit. 
Lha bar mangan, Mas Agung saka Yayasan Turonggo Seto, malah nganeh-anehi, nontonake foto-foto gambar relief candi Cetho ing Karanganyar. Ngendikane Mas Agung, "Sekitar 25000 sampai 17000 tahun yang lalu, bangsa Indonesia menguasai 2/3 dunia. Relief candi menunjukkan bahwa nenek moyang Indonesia
berhasil menundukkan bangsa-2 di Amerika Tengah, Sumeria, Cina, Eropa dan Afrika..." 
Weleh-weleh, sak mungguhna bener pangendikane Mas Agung, kudune Wong Jowo iki nate duwe kabudayan lan peradaban kang ngedap-edapi.. mik kari nggoleki carane nenek moyang Jowo mau bisa tekan endi-endi, numpak opo?  Sakliyane iku, Mas Agung uga ngendika yen kraton-kraton kang kasebut ing Babad Tanah Jawi, kaya ta: 'Giling Wesi', 'Medang Kamulan', 'Purwa Carita' ing tanah Jowo iki ora mik 'mitologi' ning bener-bener nate ono. Malah jare negara-negara ing pewayangan, kaya ta Hastina Pura, Magada, lan liya-liyane iku papan asline ya ing Nusantara utamane Jowo kene....
Ah, sak mungguhna bener.... artine sak suwene 100 abad iki, Nusantara bener-bener kepaten OBOR... malah saiki, malik dadi bangsa kang 'asor banget' merga kekungkung dening 'opo jare'... he he he he. Jarene wong Eropa, wong Jowo iku asale soko Cino Kidul, jarene Wong Eropa iku, wong Jowo diajadi agomo Hindu dening Resi Agastya... jarene, jarene, jarene.... ah embuh lah... 

Ki Denggleng Pagelaran
0819-31101719
Monggo sing ngersaake HERBAL TOP MARKOTOP, PROPOLIS lan MELIA BIYANG, dak aturi ORDER nang http://www.kdpbiz.com/?page_id=217. Formulir Pendaftaran biso diundunh nang KENE.